Tijdens zijn onderzoekingstochten in het Hongarije van de jaren negentig deed Kees Bakker ook veel zigeunerdorpen in het noorden van Hongarije aan. Daar in het dorp Fulokércs ontmoette hij Ágnes Horváth, een vrouw die nog precies zo kookte als haar moeder, oma en de generaties daarvoor. Samen met Ágnes tekende hij de recepten uit de Hongaarse zigeunerkeuken op. Recepten die zo elementair zijn als het leven van de zigeuners op het platteland zelf. Vanuit een beperkt assortiment aan voedingsmiddelen, aardappelen, bonen, kool, wortel, meel, eieren, melk en weinig vlees wordt toch een gevarieerd menu samengesteld waarin natuurlijke smaken vooropstaan.

Voor onze huidige smaak te sober misschien, maar deze recepten geven wel een prachtig, haast cultureel antropologisch,overzicht van de oude Hongaarse zigeunerkeuken, die hoewel ze verschilt van de boerenkeuken, die meer nieuwe producten en andere recepten toeliet, het dichtstbij de levenswijze komt van hoe er op het Hongaarse platteland door arme boeren en zigeuners werd en zelfs nog wordt gegeten.

Het is zeker geen glossy kookboek, waarin gelikte foto's met glanzende appels en pruimen op bruine keramieke schalen. Maar een goed tijdsdocument is het wel, net zo eenvoudig vormgegeven als de inhoud waarom het draait. Met simpele zwart-wit kindertekeningen ter illustratie is zo een stuk van de Hongaarse zigeunercultuur en haar geschiedenis vastgelegd door Kees Bakker en de Stichting Steunfonds Hongaarse Zigeuners.