De vrouwen krijgen manden vol eieren aangeboden en worden verondersteld deze om te bakken tot allerlei zoetigheden. Maandagochtend vroeg melden de mannen uit het dorp zich aan je poort om van gebak te snoepen terwijl de heer des huizes pálinka schenkt. Uit hun binnenzak halen de mannen een flesje reukwater en .... wegwezen en gillen als je een vrouw bent. Het eerste doel voor de mannen is om zoveel mogelijk vrouwen te bespuiten met hun luchtje, het tweede om ladderzat aan het einde van de ochtend neer te storten. Vrouwen moeten echter niet zeuren, vroeger werd een emmer water over hun hoofd leeg gegooid. Als dank voor de frisse beurt geeft de vrouw de man een rood geschilderd ei. En dat alles tussen kippen, kuikentjes en konijntjes, natuurlijk.

Meesterwerken uit de Hongaarse kunst van het eieren schilderen kun je bewonderen in het Eier Museum te Zengővárkony, 20 kilometer ten noordoosten van Pécs. In Pécs is er van maandag 29 maart tot Pasen paasmarkt op het Színhaz tér met lekkernijen, oude ambachten en folklore en uiteraard de Kunst van het eieren schilderen.

Wat doen we verder deze week in de grote stad?

In afwachting van het nieuwe concertgebouw gaat de muziekliefhebber naar de aula van de medische faculteit van de Universiteit van Pécs. Hier is een modern, internationaal en geïnteresseerd publiek van studenten altijd gegarandeerd en de zaal kan concurreren met die in grotere steden. In 2010 is de PTE ÁOK Aula een podium voor hedendaagse, westerse, wereld muziek en 'cross-overs' met volksmuziek. Hongaarse volksmuziek inspireerde de klassieke componisten Bartók en Kodály. Op 7 april wordt deze traditie naar het heden geïnterpreteerd door operaster Andrea Rost met Hongaarse, Jiddische, volks- en zigeunermuziek.

Een geheel eigentijdse variant op volkse tradities vinden we in de expositie 'Pécs-Fünfkirchen-Pečuh...' in het Museum voor Geschiedenis. De begeleidende teksten op deze expositie zijn in het Hongaars en Duits, wellicht omdat die later doorreist naar Ulm en Berlijn. Belangrijk thema voor Pécs in 2010 is haar geschiedenis van immigratie en veelheid aan etnische groepen. In de vaste collectie van het museum kunnen we die in chronologische volgorde in objecten en uitstallingen in ouderwetse vitrines zien. De expositie met de ondertitel 'Ein multiethnisch-historischer Stadtplan' pakt het echter anders aan. Middels een collage van teksten, foto's en interactieve media wordt een beeld opgeroepen van Pécs als moderne stad waarin veel etnische groepen hun sporen achterlieten en achterlaten. Van het Ghandi Lyceum voor Roma kinderen tot moslims en een Derwish klooster. Van kaas uit Holland tot Duitse industriëlen en van Bulgaarse tuinen tot aan 'Puturluk' zoals een wijk in Pécs nu nog heet.

De makers van de expositie zijn erin geslaagd een beeld op ons netvlies te branden van de smeltkroes van culturen, zonder dat we precies hoeven te weten wie, wanneer, waar vandaan naar Pécs kwam, laat staan waarom. Het is de oude handelsstad gewoon overkomen. Zonder teveel pretenties over tolerantie en andere moderne interpretaties wordt hier een 'multiculturele mentale kaart' van de stad gepresenteerd in een expositie van - naar mijn mening - grote klasse.